Alevi-Bektaşi inancı, derin bir felsefeye ve zengin bir kültürel mirasa sahip olan bir düşünce sistemidir. Temel ilkeleri, bireyin kendini geliştirmesi ve toplumsal değerlerle bütünleşmesi üzerine kuruludur. Bu inanç, özünde hoşgörü, sevgi ve adalet gibi evrensel kavramları barındırmakta, farklı kapılardan geçerek ruhsal olgunluğa ulaşmayı amaçlamaktadır. Alevi-Bektaşi topluluğu, tarih boyunca birçok zorlukla karşılaşsa da, inançlarını koruyarak ve geliştirerek günümüze ulaşmıştır.

Alevi-Bektaşi inancının temel özellikleri şunlardır:

• Dört kapı kırk makam: İnanışa göre insan, "şeriat", "tarikat", "marifet" ve "hakikat" kapılarından geçerek "insan-ı kâmil" olabilir.
• Edeb: "Eline, diline, beline hâkim ol!" özdeyişiyle özetlenen bu kavram, inancın özü ve dogması olarak kabul edilir.
• On iki imam: Hz. Ali ve Ehl-i Beyt'e büyük önem verilir; on iki imam inancı yaygındır.
• Tevella ve teberra: Hz. Ali ve Ehl-i Beyt'i sevmek (tevella) ve düşmanlarına düşman olmak (teberra) esastır.
• Tenasüh: Ölmüş kişilerin ruhlarının başka bedenlere girerek yaşamaya devam etmesi inancı vardır.
• Cem ve cemevi: İbadetlerin merkezi olan cemevlerinde "cem" adı verilen toplantılar düzenlenir.
• Musahiplik: Evli çiftlerin yol kardeşliği kurmasıdır; bu uygulamada musahip olan kişilerin çocuklarının birbirleriyle evlenmesi yasaktır.
• Gülbenk: Dua ve Allah'a yakarış anlamına gelir.
• Gizlilik: Özellikle Bektaşilik, 1826'da Yeniçeriliğin ve 1925'te tüm tarikatların kapatılmasından sonra daha gizli bir yapı kazanmıştır.
• Soya bağlılık: Alevilikte soy önemlidir; Kızılbaş Aleviliği'nde bir aileden gelmek gerekir, Bektaşilikte ise sonradan olunabilir.