Anıtsal su kemerleri, tarih boyunca mühendislik harikaları olarak kabul edilen yapılar arasında yer almaktadır. Bu kemerler, sadece su taşımakla kalmayıp, aynı zamanda mimari estetik ve mühendislik bilgisi açısından da önemli örnekler sunar. Geniş açıklıkları geçme yeteneği, dayanıklılıkları ve yerel topografyaya uyumları ile bu yapılar, antik dönemlerden günümüze kadar gelen mühendislik bilgeliğini yansıtır.

Anıtsal su kemerlerinin mühendislik özellikleri şunlardır:

• Kemerli taşıyıcı sistem: Su kemerlerinde taş veya tuğla örgü ayaklar üzerine oturan kemer dizileri kullanılır. Bu sistem, basınç altında çalışarak hem dayanıklılık sağlar hem de geniş açıklıkları geçebilme kapasitesi sunar.
• Yerçekimi prensibi: Su, çok düşük eğimle kontrol edilerek yerleşim alanlarına iletilir. Bu yöntem sayesinde su, vadiler, çukurlar ve yollar gibi doğal ve yapay engelleri kesintisiz şekilde aşabilir.
• Anıtsal ölçek: Ritmik kemer tekrarları ve anıtsal ölçekleriyle su kemerleri, bulundukları peyzajda güçlü bir siluet oluşturur.
• Malzeme kullanımı: Anıtsal su kemerleri, kesme blok taşlar veya harç kullanılmadan birbirine oturtulmuş dikdörtgen blok taşlarla inşa edilir.
• Arazi uyumluluğu: Arazinin topografik yapısına mükemmel bir uyum gösterir.

Türkiye'deki bazı anıtsal su kemerleri:

• Aspendos Su Kemerleri: Roma İmparatorluk Dönemi'nde, MS 2. yüzyılda inşa edilmiştir.
• Pisidia Antiokheia Su Kemerleri: Roma döneminde, MS 1. yüzyılda kentin su ihtiyacını karşılamak için inşa edilmiştir.
• Tyana Su Kemerleri: MS 2. ve 3. yüzyıllarda Roma imparatorları Traianus ve Hadrianus tarafından yaptırılmıştır.
• Yedigöz Su Kemeri: 1530 yılında Haseki Hürrem Sultan tarafından Mimar Sinan'a yaptırılmıştır.